Beetje suffig kroop ik vandaag met een kop koffie en peuk op m’n lip achter mijn pc op zoek naar iets wat me wakker kon maken. Muziekje op, mail checken en erachter gekomen dat mijn populariteit gedaald is. Zou het iets te maken hebben met het feit dat ik amper terugmail? Wat nu? Nog lang niet wakker en niks meer te doen op de pc. Toen typte ik maar eens www.rooiebas.web-log.nl in het adresbalkje van m’n internet explorer om zo de tijd te doden. Enigzins verbaasd dat de pagina geladen werd en m’n weblog nog niet verwijderd is na een klein jaar verwaarlozing, ben ik mijn eigen stukjes maar eens gaan lezen. Dat was toch best vermakelijk en de herinnering van de plezierige stukjes schrijfwerk kwam terug.

Daarom besloot ik om mijn blogcarriere maar eens opnieuw op te pakken en kijken hoe lang ik het volhoud om leuke stukjes te typen (ervan uitgaande dat ik leuke stukjes typ).

Let wel dat deze beslissing onder voorbehoud is dus ik ben benieuwd hoe lang ik het volhoud.

Laterrr, Bas

Een steeds groter frustratiepuntje bij mezelf is dat ik het idee krijg dat de alternatieve betaalmethoden (pin, chip) tegenwoordig flink gepromoot worden (lees als: door je strot gedouwd worden). Wanneer je op het station een kaartje bij de balie koopt kost je dat 50 cent extra. Als je vraagt waarom geeft de kassa-mevrouw eerlijk toe dat ze op die manier de mensen naar de kaartjesautomaten willen jagen. Heb ik een keer een auto geleend, parkeer ik hem bij mij voor en wil alvast voor de volgende morgen vooruit betalen. Accepteert dat kreng wat zich parkeerautomaat noemt alleen maar chip, en geen oplaadpunt in de buurt. Het enige wat ik op dat moment aan chip heb is ham-kaas. Okee, het was m’n eigen domme keuze om de auto maar te laten staan, het risico te nemen en ‘s ochtends het bonnetje onder de ruitenwisser uit te moeten halen, maar waarom wordt er niet voor gezorgd dat de mensen dan ook hun parkeerbonnetje kunnen betalen?

Op de TV zie je dan ook reclame over een jongen die eerst geld uit de muur haalt en vervolgens cash betaalt in de supermarket. Waarna een mevrouwenstem vraagt waarom wij dubbelop zouden doen, want je kunt tegenwoordig bijna overal pinnen. Okee, prima. Ik wil best een kapitaal op m’n chip zetten, zodat ik voortaan altijd kan parkeren, en nooit meer naar de muur hoef te lopen, maar alles met m’n pinpas kan doen, zodat ik het mezelf lekker makkelijk maak, zoals de mevrouw van het TV-spotje zegt. Ik wordt alleen lichtelijk pissed-off wanneer ik mijn boodschappen met de pin wil betalen en vervolgens 30 cent extra kan betalen, omdat ik niet boven de 10 euro aan boodschappen uit kom. Dat slaat toch nergens op?

Van de week ziek rondwaggelend door m’n kamer met TMF op de achtergrond, werden opeens de haren op m’n onderarmen opgeschrikt door een deuntje van de gebroeders Ko. Deze twee muzikale meesterbreinen hebben hun eigen versie gemaakt op de nummer 1 (tot de gebroeders met stip hierop kwamen) van het lijstje beroerdste platen van 2006, namelijk "Anna Boten" van Basshunter (alleen krijgt ie die bas nog steeds niet geschoten). Raad eens hoe dat nummer van de gebroeders heet? Nou? Komt ie: "m’n nieuwe boot". Is dat nou de meest originele titel aller tijden, of niet?

Meteen schoten door m’n geheugen allerlei andere ‘geweldige’ nederlandse versies van toenmalige hitjes. Ik noem maar een ‘ik mot nieuwe schoenen, schoenen’ van de smurfen op ‘I like to move it, move it’ en de reacties van ons Nederlanders op die stukjes nederlandse creativiteit. Ik kan me nog een hoop enthousiaste reacties herinneren in de trant van: "Da’s toch leuk, Bas? toch lekker nederlands?". Niks leuks, pure en goedkope ripp-off noem ik het, en ja: da’s inderdaad nederlands, helaas. Het gebeurd zo vaak dat een paar oerhollandse wannabe’s bij zo’n hitje denken: ‘hey, dat kunnen wij ook’ en vervolgens pikken ze de beat en zingen ze er in het nederlands overheen en stijgen ze , tot mijn groot verdriet, met stip naar 1 in alle hitlijstjes. Mijn conclusie is dat ze het niet kunnen want een gepikte beat is wat anders dan een zelf verzonnen beat, maar goed.

Maar wat loop je nou eigenlijk allemaal te zeuren, Bas? Nou, ik kan er gewoon niet tegen dat er mensen zijn die lopen te pronken met andermans veren, al helemaal niet dat ze uitgaan van een plaat die op zichzelf al zuigt en er ook nog eens succes mee hebben. Creativiteit hoort één groot geploeter te zijn. Drie jaar lopen jammen, beatjes lopen fine-tunen en constant afgeketst worden door platen maatschappijen en dergelijke, want dat zet je namelijk aan tot presteren en daar ontstaan de klassiekers uit. En natuurlijk zijn die klassiekers weer een aanleiding tot goedkoop succes aangezien je tegenwoordig dood gegooid wordt met covers. Voor iedereen die denkt dat ie daar wel eens succes mee kan behalen: ‘Niet doen, blijf er met je poten vanaf, want jij hebt het niet in je om een muzikale klassieker nog beter te maken, da’s per definitie onmogelijk’ (Samplen is een heel ander verhaal, maar dan verzin je het overgrote deel toch zelf). Steek liever je energie in het oefenen en wie weet maak je zelf nog een keer je eigen, zelf verzonnen klassieker (ik betwijfel het, maar goed).’

Zooo, da’s een hoop gal die gespuugd werd naar aanleiding van 3 minuten muzikale inferieuriteit, maar eigenlijk kan ik het de gebroeders Ko ook niet kwalijk nemen. Het gebrek aan originaliteit zit waarschijnlijk in de familie, want welke papa en mama noemen hun zoons nu Ko en Ko?

Ik dacht dat de tijd van de bedreiging van Indianen nu wel afgelopen zou zijn. Helaas, niet dus. De wereldberoemde Oranje supporter ‘de Oranje Indiaan’ is met de dood bedreigd zag ik laatst op het nieuws. ik ga hier niet noemen hoe de beste man heet, want daar is het hele gezeik mee begonnen, hoogstwaarschijnlijk.

Wie is die Oranje indiaan dan? Nou, dat is die man verkleed als indiaan in het oranje die al jaren te zien is in het publiek bij wedstrijden van oranje en met ritmisch gebons op zijn grote trommel het legioen begeleid in hun gezang. Volgens mij is hij zelfs vorig jaar benoemd tot beroemdste supporter van Oranje.

Na jaren van trouwe dienst heeft hij besloten zijn trommelstokje er bij neer te gooien, berichtte het nieuws. Hij zou ‘s nachts telefonisch met de dood bedreigd worden en hierdoor had hij er geen zin meer in. heel begrijpelijk, maar wat ik niet begrijp is dat er iemand is die de moeite neemt om dit te doen, ik bedoel: die moet ook midden in de nacht opstaan.

Maar wie doet nu zoiets? Wie is er zo triest dat hij zich toe gaat leggen op het bedreigen van een onschuldige, gezellige supporter die een boegbeeld is geworden van leuk support aan onze jongens op de grasmat? Zou het echt een allochtoon van een ander voetbalteam zijn, die zich zo druk maakt om de concurrentie op aanmoedigingsniveau en denkt dat als hij de belangrijkste supporter van Oranje uitschakelt zijn jongens wel een kans maken op het veld? Of zou het gewoon een grapje van wat pubers zijn die zijn naam op tv zagen toen hij uitgeroepen werd tot beroemdste supporter en bedacht hadden dat het wel een leuk grapje zou zijn om hem ‘s nachts wakker te bellen en de gevolgen van hun acties niet inzagen, wat toch wel kenmerkend is voor pubers. Die jongens in een scheur, zonder het besef dat onze indiaan ‘s nachts op de rand van het bed badend in het zweet en sigaretjes wegrokend op het volgende telefoontje zit te wachten. Of zou het toch een mede supporter zijn die al jaren verkleed als Oranje Konijn zijn best doet om in de spotlight te komen en beneveld door zijn jaloezie geen andere optie zag om zijn concurrentie uit te schakelen. Als er volgend jaar opeens een oranje konijn op zijn blokfluit ‘Olee, Olee’ loopt te fluiten bij iedere wedstrijd van oranje weet ik wie de politie moet hebben voor de bedreigingen.

Wie doet nu zoiets? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het in ons haatdragende wereldje van tegenwoordig wel erg gevaarlijk wordt om openlijk je mening te uiten of ergens voor te staan. Het is altijd jammer dat mensen die het dan niet met je eens zijn dat niet openlijk durven te zeggen, maar van die achterbakse acties uitvoeren. Dit bevestigt voor mij nog eens de reden waarom ik zo weinig mogelijk verwijzingen naar mijn identiteit probeer te maken op deze log. ik zou maar eens een keer iets typen, waar iemand het niet mee eens is of aanstoot in ziet, wordt ik straks ‘s nachts wakker gemaakt en zolang het geen feest is, hoeft dat voor mij niet …

om met de woorden van KRS-One af te sluiten: ‘What kinda world are we living in?"

"Oooohh, sorry dat ik mij shaggie in je nek uitduwde. was niet helemaal mijn bedoeling. Maar het was vast ook niet jouw bedoeling om mijn Bertje (plaatselijk slang voor een flesje Hertog Jan) in mijn rechterneusgat te douwen met jouw elleboog." Dit was één van de standaard gesprekken die ik voerde op het concert van Opgezwolle in DE afgeladen Nachttempel van Nederland. Het was een beetje druk en iedereen wilde vooraan staan. En terecht: Opgezwolle is gewoon kats lauw. En ze movede de crowd als Eric B & Rakim, precies zoals hun was toevertrouwd. Ik weet niet of je wel eens tussen een crowd dat moved hebt gestaan, maar het is in ieder geval druk en dynamisch, en ongecontroleerd. Zo nu en dan kreeg ik weer eens een elleboog in mijn nek of kon ik weer een nieuw Bertje halen omdat mijn net nieuwe vakkundig uit mijn handen gebopt werd.

We kwamen halverwege het voorprogramma binnen slenteren, en dan is het altijd een kunst hoe je zo snel mogelijk vooraan komt te staan. Dat was ons nog vrij snel gelukt, net op het moment dat de rest van de zaal precies hetzelfde dacht. Het resultaat was dat je je dan ook in een trein richting Ausschwitz waande. Ik stond compleet klem en kon met moeite mijn Bertje en shaggie aan mijn lippen krijgen. Enkele elleboogacties van mij uit werden gecounterd door complete bodychecks van die andere. Dat zijn dan altijd van die gasten die veel te veel vrije tijd in de sportschool doorbrengen en de stabiliteit van een maaskei hebben. Ik als Schrielie Wielie zijnde zat dus al snel in de verdrukking en probeerde me, slechts gewapend met m’n shaggie, wanhopig staande te houden. Ik besloot echter al snel mijn leed te verdrinken….

Die beslissing had al snel effect en na een half uurtje kon ik al knetterbuiss mijzelf staande houden in het gecreëerde gekkenhuiss. Het bleek gewoon een kwestie van met de flow mee te boppen. Dus als mijn rechtermaaskei me naar links douwde bopte ik gewoon soepeltjes mee. Dat kon ik wel een tijdje volhouden omdat de heren van Opgezwolle simpelweg de tent rockten. En toen de complete tent na een provocatie á la "Nijmeguuuuhhh, we willen jullie kapot zien gaan!!!" spontaan begon te springen werd het al een stukje makkelijker om mijn domein te beschermen. Het was gewoon een kwestie van ze te pakken op de top van hun vlucht en ze zo met gemak een paar meter verderop te douwen.

Uiteindelijk was ik kats van het pad en kon het me niet meer schelen waar en hoe ik stond en stond ik met mijn nieuwe maatjes de rechtermaaskei en Koning Alcohol en zijn Leger van Halve Liters lustig te boppen op de adrenaline die Opgezwolle ons aan wilde bieden. Ach ja, die opstartproblemen probeerden het wel, maar ze konden de pret toch niet drukken. Na de nodige biries en jonko’s waant zich toch iedereen broeders en toen het tijd was voor de toegift strikte de zaal als één grote familie z’n veters en brak de tent af!!

Het zal er vast grappig uitgezien hebben. Doordat de NS altijd rustig aandoet en de trein even lekker bleef wachten vóór het station, werd mijn overstaptijd van de gebruikelijke 5 minuten verkort tot een halve minuut. Ik had mijn startpositie al bij de deur aangenomen, en toen ik naar de man rechts van mij keek zag ik aan zijn startklare lichaamstaal dat hij de zelfde overstap moest maken. Misschien dat het ongeduldige tikken van zijn vinger op de “open deur” knop hem verraden heeft. Toen de trein langzaam het perron binnen reed keken we elkaar met een blik van verstandhouding aan en toen begon de geoliede machine te lopen. De trein kwam tot stilstand en met een psssjjjjtttt liet mijn collega-overstapper de deuren open gaan. En Af! Sprintend naar de trap die we met 4 treden tegelijk namen en de laatste tien lieten we met een simultane sierlijke sprong onaangeroerd, hup de hoek om, doorschakelend naar zijn 3 en op naar het volgende trappenhuis. We lagen nog steeds nek aan nek toen we sierlijk huppelend met 3 treden tegelijk de trap op draafden. Op naar de eerste de beste deur en met zijn tweeën tegelijk naar binnen springen. ‘Zo, gehaald!’ zeiden we tegen elkaar, keken elkaar begrijpend aan en pakten allebei onze shagbuil om het sigaretje voor bij de volgende halte te rollen. Het leek wel of we geoefend hadden, maar niets is minder waar, want we waren allebei buiten adem. Dat krijg je als je rookt, dan wordt je conditie al snel bagger, terwijl die met oefenen juist beter wordt.

Ongeveer een jaar geleden maakten een vriend en ik de dronken statement dat wij best in staat zijn om een avond lang mensen in vervoering te brengen door heerlijke plaatjes te draaien (zie de log ‘DJ ge-eikel’ van 14 maart 2005). Op die dag is het concept Turntable Tampeloeresen geboren. Na een jaar van oefenen op stoffige zoldertjes (mijn kamer dus) en op feestjes op een willekeurig moment onze I-pods inpluggen en schamele PR poginkjes (kijk maar eens op http://gebroedersvdkloot.hyves.nl), hebben we het concept zowaar tot uitvoering gebracht en hebben we ons eerste feestje gerockt, zoals dat heet. En wel op 10 maart op het geniale ‘Challenge your senses’ feestje van een plaatselijke studentenvereniging. En als je dan toch je muzikale zintuigen wil uitdagen, dan moet je de Turntable Tampeloeresen hebben, dat had die studentenvereniging heel goed door.

Je kunt je zintuigen natuurlijk goed en slecht uitdagen. Zo vind ik een boormachine in mijn muur om half 9 ‘s ochtends ook erg uitdagend (nog bedankt buurman), maar echt prettig is het niet. Dus hadden wij bedacht dat we niet zozeer de trommelvliezen van de bezoekers gingen uitdagen, maar wel de muzikale database van de bezoekers. Dat bleek achteraf niet zo heel moeilijk, aangezien het gemiddelde lid van de desbetreffende studentenvereniging een hele andere muzieksmaak had dan ons. Dus daar zat de uitdaging meer in “hoe houden we ze geinteresseerd?” Dus vormden mijn mede tampeloeres en ik ons een beeld van wat men dan wel leuk vond en zorgden we ervoor dat het op onze Ipod kwam.

In de aanloop naar het feestje waren er de veelvuldige gesprekken over “wat gaan we draaien dan?” en de oefenmomentjes. In de voorbereidende fase bleek nog iets een uitdaging. Volgens de organisator was de naam Turntable Tampeloeresen te uitdagend en wijgerde men die naam op de flyer te zetten. We moesten maar iets anders bedenken. Dat is ons zowaar gelukt. Zo hebben we de “Whilly’s on Wheels” en “Piemels on Pods” aan onze rijke lijst van A.K.A.’s (Alias Known As) toe kunnen voegen. Wij hadden ons aan de afspraak gehouden. Wat bleek nou? Het ging niet om het aanstootgevende karakter van onze naam, maar puur om het feit dat men te lam was om onze naam nog op te flyer te zetten. Lekker is dat.

Op deze manier werd het kalmpjes aan 10 maart en naderden wij 10 uur ‘s avonds. Het tijdstip dat het feestje zou beginnen. ‘s middags de techniek aangesloten en een beetje indraaien, zodat we om 10 uur vet los konden gaan. Nou … dat is gelukt. Volgens mij hebben we heerlijk gedraaid en heb ik zowaar mensen zien dansen, maar goed, ik kan me vergissen want mijn blik werd later op de avond een beetje vertroebeld door Koning Alcohol en zijn leger van halve liters (hier waren het 25 cl glaasjes, maar goed). Hoe later het werd, hoe hitsiger de sfeer en hoe zompiger de beats. De beats werden op een gegeven moment zelfs zo zompig dat de boxen er niet meer tegen konden. Ja, lieve weblog lezertjes, jullie lezen het goed: we hebben de boxen opgeblazen. Het klinkt wel stoer, maar het schiet ook niet op, want als je iedere keer nieuwe boxen moet kopen ben je ook zo blut, aangezien ons gage gewoon een avond gratis bier is. We lieten ons echter niet tegenhouden door dit mankement en draaiden het volume van het mengpaneeltje wat verder open, zodat men wel nog wat kon horen en wij de boxen finaal de prut indraaiden.

Al met al was het een heerlijk feestje en werden wij catering technisch ondersteund door heerlijke uitdagende hapjes (Raar dat blauwe wortels al meteen anders smaken dan oranje en spinazie ijs is niet zonder reden nog niet op de markt verschenen). Tegen mijn verwachting in was men dermate weg van ons dat we zelfs nog een keer mogen komen draaien. Dat is toch wel een mooi compliment.

Dit compliment gebruik ik dus meteen als PR stunt, dus … je kunt de Turntable Tampeloeresen nu boeken voor al je pyama- en andere feestjes.

Niet beseffend dat het gisteren een blauwe maandag was, stapte ik vrolijk de Burger King binnen en bestelde een Whopper met kaas. Het lief lachende meisje achter de balie vroeg verbaasd omdat ik geen menu wilde, “alleen het broodje?”. Nog steeds vrolijk grapte ik “en de hamburger, natuurlijk” er achter aan. Het meisje glimlachtte een keer en ging aan het werk. Die had het grapje wel door, dacht ik. Helaas, twee minuten later stond ik met een Whopper met kaas en een hamburger te koekeloeren.

Okee, dat was niet zo’n succes, dat grapje, dus ik gaf de hamburger terug. “Heh???!?” zei het meisje ” je wilde toch een hamburger?”. ‘Uhm nee, toen ik de Whopper bestelde vroeg jij of ik alleen het broodje wilde en toen maakte ik het grapje dat de hamburger er ook bij moest” zei ik, heilig er van overtuigd dat dit wel voldoende uitleg moest zijn. “Ja, die hamburger gaf ik je net en dan geef je hem terug” snauwde het meisje voorzichtig. Pfffff … dan nog maar eens rustig proberen uit te leggen. Vervolgens was ik 5 minuten bezig, waren de opties of ik dan ook wel sla op mijn broodje, het drietal sauzen wat men op zo’n Whopper knikkert en wat nog niet meer wilde, al de revue gepasseerd en kreeg ik steeds meer het besef dat dit een blauwe maandag was. ik had het ook kunnen weten: weekend achter de rug en druilerig weer. dan hoor je eigenlijk genoeg te weten.

Uiteindelijk was het met behulp van een collega gelukt om uit te leggen dat het een grapje was, kreeg ik twee zure glimlachjes van de dames en moest ik nog flink spurten om mijn trein te halen. Lekker plekje opgezocht en compleet buiten adem de Whopper naar binnen proppend besefte ik me dat ik toch een raar gevoel voor humor heb waarschijnlijk, en dat ik eens wat vaker mijn kop dicht moet houden.

Vanmorgen kwam ik mijn weblog tegen die net terug was van zijn sabbatical. Volledig uitgerust en geïnspireerd had ie weer zin om het internet van de nodige kolder en geouwehoer te voorzien. Altijd in voor geouwehoer en gezwets besloot ik dat ik hem daarin wel zou ondersteunen. Dus na wat overleg werd ons samenwerkingsverband vernieuwd. Als het goed is moet op deze plek weer regelmatig wat te lezen te vinden zijn, tenminste als mijn weblog meewerkt. Aan mij zal het niet liggen …

Okee klas, zeg mij maar na: “Sorry”, “S-O-R-R-Y”. Het bleef even stil, en ik werd verlegen aangekeken door 16 paar ogen. “Kom op jongens, doe jullie best eens”. Er werd initiatief genomen door Henk, die ik laatst tegenkwam met het stuur van mijn fiets in zijn handen en zijn rechtervoet behendig op de bagagedrager geplaatst, klaar om die ultieme en slot-verwoestende Bruce Lee trap uit te delen. Uit zijn hoek hoorde ik iets wat op “Sjorry” leek. “Bijna Henk, nog even oefenen”. Ik keek even de klas rond en ik werd benauwd aangekeken door Ahmed, wiens hand ik vorige week in mijn kontzak tegenkwam toen ik mijn portemonnee wilde pakken om mijn pakje shag bij de kiosk af te rekenen. Ik vroeg aan hem wat er was, waarop zijn blik nog angstiger werd. Hij bleek niet helemaal te snappen wat de bedoeling was. Het schrijven van de letters “S-O-R-R-Y” op het bord zorgden ervoor dat zijn benauwde blik verdween en zijn mond een houding aannam om te gaan praten. “Doe maar rustig aan hoor, Ahmed, we hebben de hele les de tijd”. Uit de hoek van Els hoorde ik een hoop geslis, wat aangaf dat er geoefend werd op de eerste letter van het woord. Els was een natuurtalent op het gebied van schelden, maar bleef ietwat gebrekkig in het overige Nederlands, zoals ik zelf twee weken heb mogen ondervinden toen ik haar in een veel te drukke winkelstraat passeerde en haar per ongeluk aanstootte. “Kom op, Els, je kunt het wel”, “SSSSSSS …”, “SS-oo …”, “S-O …”, “S-O … DEJU!!!!!”. “Jammer Els, bijna”. ik besloot wat aandacht aan Els te besteden want dat ging nog niet zo heel vloeiend, toen er uit de hoek van de klas wat gestamel klonk. Sjakie, de nieuwe aanwinst die ik met een EZEL-mutsje op zijn hoofd in de hoek geplaatst had omdat ie zich niet netjes gedraagde, dacht dat ie wel terug mocht in de klas en had besloten dit aan mij te melden in plaats van te vragen. Hij was bijna bij zijn plaats waar hij ongegeneerd wilde gaan hangen, toen ik hem onderschepte. Twee minuten later stond Sjakie met een verfrommeld EZEL-mutsje en een blauw oog rijker weer terug in de hoek. “Ja, maar Meester … waarom?”. “Omdat je godverdomme met je gore poten van mijn vest af moet blijven als je dat tegenkomt in de plaatselijke kroeg, eikel!”. Deze uitspraak zorgde ervoor dat Sjakie de boodschap snapte en zich beschaamd terugtrok in de eerder aangewezen hoek. Het kersverse blauwe oog van Sjakie compenseerde enigzins de koude terugtocht uit de kroeg gisteren, bij gebrek aan vest, dus besloot ik dat Sjakie nog 5 minuten moest blijven staan en dat het dan wel goed was.

Toen ik 5 minuten later Sjakie terugstuurde naar zijn plaats ging de zoemer alweer. De tijd gaat zo snel als je mensen probeert op te voeden. “Okee, klas, dat was het voor vandaag”, wat er in resulteerde dat iedereen zijn spullen gehaast ging pakken en op wilde staan. “Ho ho, even wachten. Volgende week gaan we met volzinnen aan de slag en als huiswerk mogen jullie de volgende zin alvast oefenen: ‘Ik zal het nooit meer doen!’ Schrijf maar op in jullie agenda’s”. Na veel gerommel en gestommel was het lokaal binnen no time leeg. Ik liep even rond om alle stoelen aan de tafels te schuiven en dacht: “Wat een dankbaar vak is dit toch!”